Bəzən gecələr yatanda bir neçə saniyəlik heç nə xatırlamıram. Sanki kim olduğumu, harada olduğumu, bu dünyada niyə olduğumu unutmuşam. Amma o anlar qəribə dərəcədə dinc oluram. Həyatın çəkisini hiss etmədiyim, adımı belə bilmədiyim anlar... Bəlkə də, insan ən azad olanda özünü unudur. Adımız, yaşımız, vəzifəmiz, planlarımız – bütün bunlar bizə kimliyimizi verir, amma eyni zamanda bizi məhdudlaşdırır. Biz bu "mən" deyilən konseptin içində boğuluruq.

Çünki hər şeyin içində bir gözlənti var: "Belə olmalıyam", "Bunu etməliyəm", "Belə görünməliyəm". Amma bu "olmalı"lar bizə doğma deyil, onlar bizə öyrədilib. Və öyrədilmiş hər kimlik, insanın ruhuna bir növ zəncirdir. Mən düşünürəm ki, bəlkə də həyatın ən dərin anlamı, bu "olmalı"lardan azad olub, sadəcə “var olmaq”dır. Heç bir rola girmədən, heç kimə xoş görünməyə çalışmadan, sadəcə nəfəs almaq... Və bu nəfəsin içində həyatı hiss etmək.

Sonra küçədə gəzərkən bir uşaq görürəm — tam səmimi, heç bir qayda tanımadan, sadəcə gülümsəyir. Nə "doğru" davranmaqla bağlı dərdi var, nə də sabah üçün qorxusu. Uşaq sadəcə oradadır və mövcuddur. Və mənə elə gəlir ki, biz böyüdükcə, bu sadəliyi itiririk. Amma bəlkə də, həyatın həqiqi hədəfi elə həmin sadəliyə — o saf, hesabsız varoluşa qayıtmaqdır.