Ağaclar meyvə yeməz. Onlar təkcə su istəyirlər, günəş istəyirlər. Səssiz-sədasız köklərindən həyat çəkib, illərlə kölgə verib, sonda meyvə verirlər. Amma o meyvə heç vaxt ağacın özünə aid olmur. O meyvəni yoldan keçən yeyir, bağban toplayır, ya da təsadüfən oradan keçən birinə nəsib olur.

İnsan da həyat boyu çalışır, bacarıqlar qazanır, öyrənir, inkişaf edir — amma çox vaxt bu bacarıqlar özünə deyil, başqalarına gərək olur.
Sən bir səhv edirsən, sonra dostuna zəng edib danışırsan, deyirsən ki, “dostum, belə-belə oldu…” və elə həmin məqamda sənin bu təcrübən onun həyatını dəyişir.
Hətta olur ki, kimsə sənə bir məsləhət üçün yaxınlaşır, sən ona ürəkdən dediklərini sonra özün-özünə pıçıldayırsan: “Kaş ki, bu sözləri özümə deyə biləydim…”

Bax, həyatın qəribəliyi də budur — sənin bacarığın, sənin öyrəndiklərin, sənin səhvlərin çox zaman başqalarının yolunu işıqlandırır.
Bu, sadəcə təsadüf deyil. Bu, insanın digər insanlara ötürdüyü bilik, həyat dərsi, öyrədici nümunədir. Bu, bizim elmə, cəmiyyətə, dostluğa, insanlığa verdiyimiz səssiz töhfədir.

Bəzən elə olur ki, başqasına dediyin bir cümlə illər sonra sənin öz həyatına qayıdır — amma bu dəfə başqasının dilindən.
Həyat belədir… Biz öyrənirik, paylaşırıq və bu paylaşdıqlarımız, fərqinə varmadan, başqalarına güc, ümid, dəstək olur.

Sonda biz də o ağac kimi — kölgəmizi, meyvəmizi heç gözləmədən başqalarına veririk. Bu, insan olmağın ən gözəl tərəfidir.